Τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τη Solana;
Το δίκτυο Solana ολοκληρώνει τη σταδιακή επιτάχυνση της δημιουργίας μπλοκ. Στόχος είναι να παράγει νέα μπλοκ δύο φορές συχνότερα από ό,τι μέχρι τώρα, κάτι που οδηγεί στα λεγόμενα slots των 200 χιλιοστών του δευτερολέπτου. Το slot είναι το χρονικό παράθυρο κατά το οποίο ένας συγκεκριμένος validator (leader) έχει το δικαίωμα να δημιουργήσει ένα μπλοκ.
Σύμφωνα με το CoinDesk, πρόκειται για μια διαδικασία επτά εβδομάδων, της οποίας το τελευταίο βήμα πλησιάζει. Το The Defiant αναφέρει ότι η τελική μείωση στα slots των 200 χιλιοστών του δευτερολέπτου έχει προγραμματιστεί. Η συγκεκριμένη ακριβής ημερομηνία εκκίνησης του τελευταίου βήματος διαφέρει σε λεπτομέρειες μεταξύ των επαληθευμένων πηγών, γι' αυτό την αφήνουμε ως σημείο που πρέπει να παρακολουθήσουμε.
Γιατί μικραίνουν τα όρια ανά μπλοκ;
Εδώ υπάρχει μια σημαντική λεπτομέρεια που εύκολα χάνεται στους τίτλους. Σύμφωνα με το The Defiant, μαζί με τη συντόμευση των slots μικραίνουν και τα υπολογιστικά όρια ανά μπλοκ. Με άλλα λόγια, το κάθε μεμονωμένο μπλοκ αντέχει λιγότερους υπολογισμούς, αλλά επειδή δημιουργούνται δύο φορές περισσότερα μπλοκ, η συνολική χωρητικότητα του δικτύου θα πρέπει να παραμείνει η ίδια.
Δεν πρόκειται λοιπόν αυτομάτως για διπλασιασμό της απόδοσης (throughput). Πρόκειται για μια πιο λεπτή κατανομή της ίδιας χωρητικότητας σε μεγαλύτερο αριθμό μικρότερων μπλοκ.
Τι σημαίνει αυτό για τους validators;
Η συντόμευση των slots έχει άμεσο αντίκτυπο στους διαχειριστές κόμβων (validators). Σύμφωνα με το CoinDesk και το The Defiant, η πραγματικότητα είναι η εξής:
| Τομέας | Αντίκτυπος |
|---|---|
| Παράθυρο παραγωγής | Μικρότερο, άρα λιγότερος χρόνος για τη συναρμολόγηση του μπλοκ |
| Ψηφοφορία | Συχνότερη, επειδή την απαιτεί η υψηλότερη συχνότητα των μπλοκ |
| Κόστος | Υψηλότερα λειτουργικά κόστη και αυστηρότερες τεχνικές απαιτήσεις |
Το CoinDesk επισημαίνει ρητά ότι οι validators αντιμετωπίζουν υψηλότερα κόστη και στενότερα λειτουργικά παράθυρα. Για μικρότερους ή χειρότερα εξοπλισμένους διαχειριστές αυτό μπορεί να σημαίνει πίεση στην υποδομή.
Πώς εντάσσεται σε αυτό η γεωγραφική πρόταση για επιτάχυνση;
Παράλληλα με αυτό εμφανίζεται μια πρόταση που θα ήθελε να επιταχύνει περαιτέρω τη μεταβίβαση μεταξύ των validators. Σύμφωνα με το CryptoSlate, την υπέβαλαν οι ερευνητές Roger Wattenhofer και Quentin Kniep. Η ιδέα είναι απλή: να τοποθετούνται στη σειρά validators που βρίσκονται φυσικά κοντά, ώστε να μειωθεί η καθυστέρηση κατά τη μεταβίβαση (handover) μεταξύ διαδοχικών παραθύρων leader.
Το παράθυρο leader είναι το ανατεθειμένο διάστημα κατά το οποίο ο συγκεκριμένος validator παράγει μπλοκ. Οι συγγραφείς, σύμφωνα με το CryptoSlate, μείωσαν σε προσομοίωση τη μέση καθυστέρηση μεταβίβασης μεταξύ έντιμων validators από 36,2 χιλιοστά του δευτερολέπτου σε 17,0 χιλιοστά του δευτερολέπτου, και μάλιστα χωρίς να αποκτήσει κανένας validator περισσότερα παράθυρα leader.
Το νόημα είναι να μειωθεί η εξάρτηση της ταχύτητας από τη λειτουργία κοντά στις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις stake (μεριδίου).
Πού είναι η παγίδα στη γεωγραφική πρόταση;
Αυτό είναι το σημείο όπου χρειάζεται προσοχή. Το CryptoSlate επισημαίνει ότι το σχέδιο βασίζεται σε τοποθεσίες που δηλώνουν οι ίδιοι οι validators. Ωστόσο, το δίκτυο δεν μπορεί να επαληθεύσει αυτές τις φυσικές τοποθεσίες. Έτσι, στη σειρά των παραγωγών μπλοκ εισέρχεται μια μη επαληθεύσιμη φυσική παράμετρος, κάτι που αποτελεί πιθανή αδυναμία που πρέπει να παρακολουθείται.
Σημαντική διάκριση: η συντόμευση των slots προς τα 200 ms είναι μια εν εξελίξει διαδικασία του δικτύου. Η γεωγραφική πρόταση είναι πρόταση ερευνητών, όχι επιβεβαιωμένο μέρος της υλοποίησης. Ας μην συγχέουμε αυτά τα δύο πράγματα.
Τι δεν γνωρίζουμε ακόμη;
Οι επαληθευμένες πηγές δεν περιγράφουν την ακριβή ημερομηνία του τελικού βήματος, τις συγκεκριμένες αριθμητικές τιμές των νέων υπολογιστικών ορίων ανά μπλοκ, ούτε το αν και πότε θα υιοθετηθεί η γεωγραφική πρόταση στην πράξη. Όλα αυτά παραμένουν ανοιχτά.
Τι να παρακολουθήσουμε σε παρόμοιες αναβαθμίσεις
Σε αλλαγές δικτύου αυτού του τύπου έχει νόημα να παρακολουθούμε σκληρά δεδομένα, όχι υποσχέσεις: το πραγματικό ποσοστό των χαμένων slots (skip rate), τη σταθερότητα του δικτύου μετά την υλοποίηση, τον αριθμό των ενεργών validators (αν τα μικρότερα παράθυρα και το υψηλότερο κόστος εκτοπίσουν κάποιον) και το αν η συνολική χωρητικότητα μετά τη μείωση των ορίων ανά μπλοκ παρέμεινε πράγματι η ίδια.